Byliśmy w Pile na XIII Pilskim Marszu Pamięci Żołnierzy Wyklętych.

Artykuł Marsz Pamięci Żołnierzy Wyklętych w Pile pochodzi z serwisu .

Tradycją stały się już wyjazdy Bydgoskich Patriotów do Gdańska na uroczystości poświęcone Ince – Danucie Siedzikównie i Zagończykowi – Feliksowi Selmanowiczowi organizowane w rocznicę ich śmierci z ręki czerwonego kata.

Również w tym roku naszej ekipy nie mogło zabraknąć 28 sierpnia tam, gdzie nad mogiłami, w których spoczęły doczesne szczątki naszych Bohaterów, spotkali się Ci, dla których Honor i Pamięć o Żołnierzach Wyklętych to sprawy najważniejsze. Również tym razem naszą grupę wzmocnili przedstawiciele Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w PRL “Przymierze” z Bydgoszczy z pocztem sztandarowym.

 

Podróż nad morze umilaliśmy sobie piosenką, najpierw zaczął Grzegorz Dudziński z “Otwarta Przestrzeń Światłownia” śpiewając i grając repertuar Jacka Kaczmarskiego. Kolejne piosenki tego barda zaśpiewał i zagrał Sławek Dybowski. Następnie swój repertuar zaprezentowała Wiktoria Kłopocka.

Na cmentarz dotarliśmy z małymi problemami, a to wszystko przez prowadzone remonty i prace budowlane na autostradzie i obwodnicy trójmiasta. Tak czy tak dotarliśmy na czas i co stało się tradycją, ustawiliśmy się na wzniesieniu przy płocie i rozłożyliśmy naszą oprawę, która w tym dniu składała się z naszej fany “Bydgoscy Patrioci”, flagi “Śmierć Wrogom Ojczyzny” oraz banerów “Inka”, “Mordercy” i “Szechter” całość dopełniły zarówno nasze jak i biało-czerwone flagi. Była z nami również Patriotyczna fana Kibiców Bydgoskiego Zawiszy.

Obchody 78 rocznicy zamordowania Inki i Zagończyka rozpoczęło powitanie przybyłych na tą uroczystość. Następnie odśpiewano hymn państwowy.

Następnie głos zabrał Pan Marek Szymaniak Dyrektor Gdańskiego Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej, który stojąc przy grobach bohaterów podkreślił, że Inka i Zagończyk to postacie ciągle żywe w naszych sercach, że walka o niepodległy byt naszej ojczyzny nigdy się nie kończy, niezależnie od okoliczności.

Następnie na szczęście stosunkowo krótkie przemówienie wygłosił Emil Rojek, wicewojewoda pomorski. Krótkie bo wiedza historyczna przedstawiciela rządu RP zakończyła się na znajomości Imienia i Nazwiska “INKI”… na nazwisko “ZAGOŃCZYKA” już niestety jej zabrakło… (gdyby Pan czytał naszą relację to informujemy, że “ZAGOŃCZYK” to Feliks Selmanowicz, to ważna informacja, gdyż pozwala jednoznacznie zidentyfikować tego Bohatera, pseudonim “ZAGOŃCZYK” przybrali sobie również inni uczestnicy powstania antykomunistycznego 1944 – 1963)

To co było dalej to nieudolne próby zrównania hucpy “wolne sądy” do komunistycznego mordu sądowego na Danusi i Feliksie. Tylko powaga sytuacji i szacunek dla Bohaterów Narodowych powstrzymał nas przed jedyną słuszną reakcją na próby mieszania świętości z brudną polityką. 

… a może trzeba działać dosadnie, tak jak oni ??? w każdym razie dla takich postaw mówimy jasno… w**********.

Kolejnym punktem programu był występ Wiktorii Kłopockiej ze Stowarzyszenia Bydgoscy Patrioci, która w przejmujący sposób wykonała piękną piosenkę “Biały Krzyż” z repertuaru Czerwonych Gitar. Podczas występu odpalona została pirotechnika, która zdecydowanie wzmocniła przekaz tego utworu.

Modlitwę za zamordowanych poprowadził ks. Jarosław Wąsowicz, historyk i wielki orędownik  postaci “Inki”.

Ostatnim akordem uroczystości na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku było złożenie kwiatów i zapalenie zniczy na grobach “INKI” i “ZAGOŃCZYKA”. Delegacji było sporo a dla Nas najważniejsi to Pan Andrzej Gwiazda z Małżonką oraz Państwo Anna i Andrzej Kołakowscy.Podczas gdy Nasi młodzi przedstawiciele składali kwiaty głośno po trzykroć zakrzyknęliśmy hasło “CZEŚĆ i CHWAŁA BOHATEROM!” co podchwycili pozostali uczestnicy uroczystości.

Po zakończonych uroczystościach, chwila na pamiątkowe zdjęcia i krótkie rozmowy “kuluarowe” ze znajomymi z różnych stron Polski, ale czas nas gonił a w planie była jeszcze wizyta na Westerplatte.

Westerplatte odwiedzamy by w przededniu 85 rocznicy napaści Niemiec na Polskę i wybuchu II Wojny Światowej pokłonić się niezłomnym Bohaterom, obrońcom naszych granic. Obecność w tym miejscu upamiętniliśmy wspólnym zdjęciem pod Pomnikiem Obrońców Westerplatte. Nie obyło się również bez odrobiny pirotechniki w postaci świecy dymnej i rac. 

Pobyt w tym ważnym dla każdego Polaka miejscu, za każdym razem wzbudza emocje i nastraja do zadumy nad losem tych, którzy tu w 1939 roku stawili bohaterski opór niemieckiemu najeźdźcy, który atakował z morza, powietrza i lądu. Mieli utrzymać się kilka godzin.. wytrwali 7 długich dni i nocy… wypełnili godnie swój wojskowy i patriotyczny obowiązek… a potem poszli, czwórkami, prosto do nieba…

Westerplatte się zmienia, po latach marazmu i nijakości… być może celowemu skazaniu tego miejsca na społeczne zapomnienie, coś się ruszyło, przebudowany cmentarz, pokazane pozostałości po obiektach, które do niedawna skrywała ziemia… jest jeszcze dużo do zrobienia ale widać, że to wszystko idzie w dobrym kierunku. Oby tylko nowa władza w ramach dobrej współpracy z Niemcami (tzw. “trzymaniu palca w d…”) nie zatrzymała tego procesu, ważnego dla naszego Narodu.

Niestety czas, a raczej jego brak zmusił nas do szybkiej ewakuacji z terenu byłej Wojskowej Składnicy Tranzytowej. Jeszcze tylko rzut oka na Nasze Morze (ponoć byli tacy co zdążyli zamoczyć stopy) i czas wracać do domu.

Do Bydgoszczy wracaliśmy w świetnych nastrojach, nie było osób, które kręciły by nosem na ten wyjazd, wręcz odwrotnie, Ci którzy byli pierwszy raz na wyprawie z Nami zarzekali się, że to nie był ich ostatni raz…

Dziękujemy wszystkim uczestnikom za nienaganną postawę podczas tegorocznego wyjazdu i godne reprezentowanie Naszego Miasta i Bydgoskich Patriotów. 

Dziękujemy naszym Przyjaciołom z Gdańska i nie tylko, że dane nam było się spotkać i wspólnie spędzić miło trochę czasu a jednocześnie oddać hołd Naszym Bohaterom. 

Do zobaczenia za rok.

BP

autorzy zdjęć: 

Marcin Pyrcin (dziękujemy), Bruno, Zbyszek Pluciński.

Artykuł Byliśmy u Inki i Zagończyka pochodzi z serwisu .

Dzień drugi pobytu na Podlasiu i plan na odwiedziny w Augustowie, zanim jednak dotarliśmy do celu po drodze zupełnym przypadkiem odkryliśmy ciekawe historycznie miejsce, a mianowicie miasteczko Lipsk. To tam w centrum miejscowości, przy skrzyżowaniu stoi monument poświęcony Majorowi Henrykowi Dobrzańskiemu HUBALOWI. Pomnik ten został postawiony jako upamiętnienie miejsca wymarszu około 180 żołnierzy pod dowództwem mjra Henryka Dobrzańskiego w kierunku oblężonej stolicy. Jakie były dalsze losy Szalonego Majora jak nazywali go niemcy, każdy szanujący się Polak powinien wiedzieć, a jak nie wie niech się dowie.

W Augustowie pojawiliśmy się z dwóch powodów, pierwszy to odszukać Pomnik poświęcony Żołnierzom Wyklętym, a drugi to zobaczyć pomnik poświęcony pamięci Ofiar Obławy Augustowskiej. Plan zrealizowaliśmy w 100%, znalazł się również czas na chwilę relaksu w tym urokliwym miejscu.

Pierwszym miejscem do jakiego dotarliśmy był Pomnik Żołnierzy Wyklętych Poległych na Kresach Rzeczypospolitej w walce z Sowietami w latach 1944-1954.

Pomnik stoi nad rzeką Netta i podobno jest pierwszym pomnikiem poświęconym Bohaterskim uczestnikom Powstania Antykomunistycznego, zrealizowanym w ramach działań fundacji “Pamiętamy”. Został on odsłonięty 25 sierpnia 2013 roku.

Na samej górze kilkumetrowego postumentu został umieszczony orzeł. Obok pomnika na kostce brukowej leżą kamienie. Obiekt ogrodzony jest pionowymi płytami, na których wypisano 650 nazwisk lub pseudonimów żołnierzy poległych w walce z Sowietami.

Monument upamiętnia ponad 1500 żołnierzy Polski Podziemnej, którzy zginęli na terenach na wschód od linii Curzona w walce z Sowietami po lipcu 1944 r. Dla ponad 850 z nich, których personaliów nie ustalono, jest wspólny napis memoratywny.

Na pomniku widnieje napis: „Wytrwali do końca na straconych posterunkach. Oddali życie za Polskę, wiarę przodków i wolność człowieka. Dobrze zasłużyli się ojczyźnie”.

Augustów nie został wybrany przypadkowo jako miejsce upamiętnienia Żołnierzy Wyklętych. W lipcu 1945 roku w ramach operacji zwanej „Obławą Augustowską” wojska sowieckie otoczyły rejon Puszczy Augustowskiej oraz tereny powiatu augustowskiego, suwalskiego i sokólskiego. Armia Czerwona była wspomagana przez Urząd Bezpieczeństwa i Ludowe Wojsko Polskie. W ramach akcji pacyfikacyjnej aresztowano kilka tysięcy ludzi. W powiecie augustowskim w ciągu dwóch lipcowych tygodni zostało aresztowanych 1878 osób. Zatrzymanym stawiano zarzut przynależności do Armii Krajowej lub wspierania niepodległościowych oddziałów partyzanckich. Po brutalnych przesłuchaniach ponad 600 aresztowanych pod koniec lipca 1945 roku wywieziono w nieznanym kierunku. Do dziś nie odnaleziono ich szczątków.

Obława Augustowska, to największa zbrodnia dokonana na Polakach po II wojnie światowej.  Pomnik poświęcony Ofiarom Obławy Augustowskiej stoi na Rondzie Solidarności, które znajduje się przy wjeździe do Augustowa od strony Białegostoku. Powstał on z inicjatywy Związku Pamięci Ofiar Obławy Augustowskiej 1945 roku. Jego odsłonięcie nastąpiło 23 września 2019 roku.

Monument umieszczono na granitowym postumencie, z którego wyłaniają się dwie skrępowane drutem kolczastym dłonie trzymające znak Polski Walczącej.

Przyszedł czas na odpoczynek w pięknych okolicznościach miasteczka, w którym życie toczy się przy rzece Netta.

Z Augustowa udaliśmy się w kierunku miejscowości Osowiec, na rekonesans miejsc związanych z umocnieniami Twierdzy-Osowiec. Zanim jednak tam dotarliśmy zatrzymaliśmy się w miejscowości Rajgród zaintrygowani jej nazwą. Jak się okazało warto było. To tam na wzgórzu zwanym obecnie zamkowym odkryte zostały ślady osadnictwa Jaćwingów. Miejsce to na przestrzeni dziejów było zamieszkałe aż do osiemnastego wieku. Dzisiaj po dawnych budowlach nie pozostał żaden ślad. Na szczycie wzgórza znajduje się, niestety w stanie upadku, klimatyczna scena, która zapewne była świadkiem wielu ciekawych wydarzeń. Trzeba jednak przyznać, że duch czasów minionych jest tam wyczuwalny, o urokach przyrody nie wspominając.

Co do samej Twierdzy Osowiec, to niestety z uwagi na rozmieszczenie obiektów na znacznej przestrzeni oraz słaby sposób oznakowania dojazdów do poszczególnych miejsc, bez wcześniejszego przygotowania, rozpoznania i zaplanowania oraz zarezerwowania sporej ilości czasu, to zwiedzanie jej uważamy za bezsensowne. Wprawdzie podjęliśmy kilka prób, ale z uwagi na powyższe odpuściliśmy sobie. Wrócimy tam na pewno, ale zdecydowanie lepiej przygotowani.

Podlasie to bardzo urokliwy region, pełen ciekawych miejsc zarówno pod względem historycznym jak i przyrodniczym. Ale przede wszystkim to miejsce gdzie mieszkają dobrzy i życzliwi ludzie, których gościnność można spuentować powiedzeniem “Gość w Dom – Bóg w Dom”. To chyba dlatego biały polski bocian tak polubił to miejsce i swoje gniazda lokuje tu, gdzie się tylko da.

Na pewno jeszcze nie raz odwiedzimy ten region Polski w poszukiwaniu miejsc związanych z historią i Bohaterami naszej Ojczyzny.

BP.

Artykuł Podlasie On Tour – lipiec 2024 – cz.2 pochodzi z serwisu .

Każdy wyjazd, czy to prywatny, czy służbowy jest okazją do odwiedzi miejsc związanych z historią naszej Ojczyzny i Naszymi Bohaterami Narodowymi. Słuszne jest powiedzenie, że wycieczki kształcą, dodalibyśmy jeszcze, że budują tożsamość. Oddając hołd przodkom w miejscach z nimi związanych dajemy świadectwo, jak ważne są korzenie dla kolejnych pokoleń Polaków.

Lipcowy weekendowy wypad na Podlasie północne rozpoczęliśmy od krótkiej wizyty miejsca pamięci pod Chełmżą. To tam z inicjatywy lokalnej społeczności rodzi się coś, co przypomina o naszej historii i jednocześnie będzie miejscem do organizacji imprez patriotycznych.

Kolejnym przystankiem była miejscowość Niedziałki w województwie mazowieckim. Zanim jednak dotarliśmy do miejsca, które było naszym celem, zatrzymaliśmy się w centrum wsi pod obeliskiem upamiętniającym Żołnierzy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, którzy 1-4 września 1939 bronili w tym rejonie granicy Rzeczypospolitej. Krótka modlitwa i światełko pamięci i czas na nas.

Droga asfaltowa skończyła się za wsią, a nawigacja każe nam jechać gruntówką w stronę lasu. Na szczęście stan drogi i odpowiednie auto pozwalają dotrzeć na miejsce, wprawdzie pomnik stoi około 200m przed lokalizacją jaką wskazywała nawigacja, ale nie sposób nie zauważyć tego miejsca. Piękne okoliczności przyrody, pola, las i słoneczna pogoda… jednym słowem sielanka…

Na skraju lasu miejsce pamięci, obelisk, krzyż, tablica informacyjna… Czy to przypadek, że dokładnie w 71 rocznicę odwiedziliśmy miejsce, w którym 5 lipca 1953 w wyniku obławy 1300-osobowej grupy UB-KBW został rozbity oddział NZW “Puszczyka”. Śmierć poniosło 7 partyzantów? Podobno nie ma przypadków i tak też uważamy, tak musiało być. Modlitwa za zabitych Żołnierzy Podziemia Antykomunistycznego, zapalony znicz od Bydgoskich Patriotów, sesja zdjęciowa i czas w dalszą drogę.

 

Następne miejsce odwiedzin, to cmentarz w miejscowości Gąsewo Poduchowne. Byliśmy tu już kiedyś i można by powiedzieć, że nic się tam nie zmieniło.  Kaplica cmentarna jak czekała na remont tak dalej czeka, ale nie ona jest naszym celem. Cel jest znacznie bliżej bramy wejściowej na cmentarz. Cel to pomnik poświęcony Żołnierzom Narodowych Sił Zbrojnych w tym m.in. braciom Dziemieszkiewiczom, Romanowi ps. “POGODA” i Mieczysławowi ps. “RÓJ”.  Tradycyjnie krótka modlitwa, zapalenie znicza i pamiątkowe zdjęcia i czas na kolejny przystanek na trasie.

Miejscowość Szydłowo, skojarzyła nam się z inną miejscowością o podobnie brzmiącej nazwie, Szydłów w województwie świętokrzyskim. Tamto miasteczko zwane jest polskim Carcassonne, ponieważ zachowały się tam średniowieczne mury obronne, których długość wynosi 700 metrów i otaczają niemal całe miasto dookoła.

Szydłowo natomiast miało swój epizod podczas wojny polsko-bolszewickiej, to w okolicach tej miejscowości w sierpniu 1920 roku rozegrała się bitwa polskich oddziałów 18 Dywizji Piechoty z jednostkami 3 Korpusu Kawalerii Gaja Dimitriewicza Gaja. Uciekający Sowieci, zamordowali polskich jeńców, 7 oficerów i 92 szeregowych. Dla oszczędności naboi, zasiekli ich saperkami i szablami. Dopuścili się też gwałtów na ludności cywilnej. W trakcie późniejszej polskiej kontrofensywy, pod Chorzelami żołnierze zbrodniczej formacji zostali okrążeni i grupa ich trafiła do niewoli. Stamtąd 200 bolszewików przewieziono do Szydłowa. W meldunku sytuacyjnym 24 sierpnia o północy szef sztabu Sikorskiego, ppłk. Romuald Wolikowski, donosił: „W odwecie za 92 szeregowych i 7 oficerów pomordowanych w okrutny sposób przez 3. korpus kaw. sow. rozstrzelano w dniu dzisiejszym na miejscu egzekucji własnych żołnierzy, 200 wziętych do niewoli Kozaków z 3. korp. kawalerii sowieckiej. Polacy dogonili zbrodniczą jednostkę pod Chorzelami, doprowadzili na miejsce zbrodni i tu przeprowadzili dochodzenie. Zwolniony został jeden z Kozaków, który pod Szydłowem ułatwił ucieczkę polskiemu oficerowi. Pozostałych skazano na śmierć”.

Na parkingu przy kościele znajduje się pomnik poświęcony “Bohaterskim Zwycięzcom Wojny Polsko-Bolszewickiej Obrońcom Wiary i Ojczyzny”

Ostatni przystanek historyczny to Wizna i Góra Strękowa. Historii tych miejsc chyba nikomu przedstawiać nie trzeba. Każdy kto chociaż trochę interesuje się historią Polski wie o heroicznym boju jaki stoczyli polscy żołnierze pod dowództwem Kapitana Raginisa z przeważającymi w stosunku 40:1 zagonami pancernymi Guderiana. Sława tego czynu już dawno wyszła poza granice naszego kraju. Jeden ze swoich utworów poświęcił tym wydarzeniom szwedzki zespół Sabaton.

Nasze zwiedzanie rozpoczęliśmy od miejscowości Wizna, a konkretnie od kościoła parafialnego. Tam trafiliśmy na okolicznościową wystawę poświęconą wydarzeniom jakie miały miejsce w tym rejonie podczas insurekcji kościuszkowskiej. Znajduje się tam również pomnik upamiętniający miejsca kaźni narodu polskiego oraz tablice poświęcone Kapitanowi Raginisowi i Kapitanowi Kiewliczowi. 

Z kościoła udaliśmy się na rynek miejski, tam w otoczeniu zieleni stoi monumentalny pomnik poświęcony obrońcom wizny. Uroku temu miejscu dodaje fakt, że na szczycie pomnika swoje gniazdo założyły bociany. W gnieździe znajdowały się dwa młodociane osobniki. Ponieważ była to pora obiadowa, mieliśmy okazję obserwować konsumpcję smakołyków przyniesionych przez jednego z rodziców.

Kolejne miejsce to pomnik poświęcony Synom Ziemi Wiskiej, poległym, zamordowanym i zamęczonym w obozach i więzieniach sowieckich, niemieckich i służby bezpieczeństwa PRL.

Następnie trafiliśmy pod pomnik poświęcony Porucznikowi Stanisławowi Brykalskiemu – dowódcy artylerii (zastępcy Kapitana Raginisa) poległemu we wrześniu 1939r. w obronie ojczyzny.

Brykalski dowodził artylerią odcinka Wizna, do dyspozycji miał cztery lekkie armaty 76,2 mm. Wraz z kapitanem Raginisem złożył przysięgę, że żywy nie opuści bronionych pozycji. 9 września 1939 roku monitorował pole walki z kopuły obserwacyjnej schronu dowodzenia na Górze Strękowej. Zginął trafiony w głowę odłamkiem pocisku.

Wizna muralami stoi, piękne i wymowne dzieła na budynkach przykuwają wzrok przechodniów i opowiadają historię minionych czasów… tragiczną historię

Tytuł muralu “Droga do Raju”, jakże przewrotny… upamiętnia tragiczne losy sybiraków.

Kolejne dzieło upamiętnia obronę Wizny, artysta nawiązał stylistyką dzieła do sztuki greckiej. Wszak z uwagi na dysproporcje sił i waleczność Polskich Żołnierzy starcie to nosi miano polskich Termopili.

W końcu trafiamy pod mural, który powstał na podstawie zdjęcia, przedstawia on polskich żołnierzy wziętych do niewoli przez Niemców, co ciekawe budynek, który stanowił tło zdjęcia i muralu zachował się i jak widać ma się dobrze.

Remont drogi i informacja w internecie że “obiekt jest zamknięty” nie zbiła nas z tropu i trafiliśmy pod kolejny mural. Upamiętniono nim partyzantów – żołnierzy Armii Krajowej z placówki Wizna. Żołnierza zwrócony jest w kierunku bagien biebrzańskich. Według zamysłu autorów zastanawia się, czy wrócić do domu i zgodzić się z obecną sytuacją w państwie czy dalej walczyć. Brzozowy krzyż, umieszczony po lewej stronie, oznacza pewną śmierć…

Kolejny mural jest poświęcony porucznikowi Stanisławowi Brykalskiemu o którym wspominaliśmy opisując jego pomnik.

Kolejny mural, z września 2014 roku, przedstawia uśmiechniętego kapitana Władysław Raginisa. Portret wykonany został na podstawie zdjęcia udostępnionego przez rodzinę kapitana. Na muralu umieszczono fragment listu z marca 1942 r. napisanego przez technika drogowego Józefa Wiśniowskiego do Marii, siostry mjr Raginisa, w którym informuje ją o śmierci oficera: „W końcu z obywatelskiego obowiązku donoszę: ś.p. Kapitan Wojsk Polskich Raginis poległ na polu chwały jako wielki bohater, rycerz o wielce szlachetnym charakterze. Zamarło ciało Jego, ale Duch i Cień żyć będzie w historii i u okolicznej ludności po wieczne czasy.”

Ostatni mural jaki zobaczyliśmy poświęcony jest żydom, dawnym mieszkańcom Wizny, których los podobnie jak w sąsiednim Jedwabnem przypieczętowali potomkowie Goethego, Gutenberga, Beethovena, Bacha, Nietzsche i Wagnera.

W Wiżnie jest więcej murali ale czas nie pozwolił nam szukać pozostałych, trochę szkoda bo warto byłoby zobaczyć choćby ten poświęcony bitwie o Monte Cassino. Jest on hołdem dla trzydziestoosobowej grupy żołnierzy pochodzących z Wizny i okolic. Twarze żołnierzy artyści namalowali na podstawie zdjęć otrzymanych od ich rodzin. W tle widoczne są czerwone maki.

Żegnamy uśpioną Wiznę i kierujemy się do miejsca przesiąkniętego krwią polskich żołnierzy… na Górę Strękową. Tam na wzgórzu nr był schron dowódcy obrony Wizny, Kapitana Raginisa…. dzisiaj z żelbetowej konstrukcji obiektu pozostały szczątki, wśród których znajduje się mogiła dowódcy i jego zastępcy.Jak do tego doszło, że obaj bohaterowie spoczęli razem w miejscu gdzie polegli piszemy poniżej. Tu również jest czas na modlitwę i znicze. Pamięć to Twarda Skała!

Obrona Wizny znana też jako bitwa pod Wizną miała miejsce w dniach 7-10 września 1939 roku. Bitwa ta ze względu na ogromną przewagę w liczbie i uzbrojeniu wojsk niemieckich nad polskimi obrońcami bywa określana jako Polskie Termopile.

Około 760 żołnierzy polskich pod dowództwem kpt. Raginisa stawiło opór 42 tysiącom niemców dowodzonych przez gen. Guderiana, wspieranych przez czołgi i lotnictwo. Polacy bronili odcinka „Wizna” do końca. Gdy wyczerpała się amunicja, kpt. Raginis ostatnim granatem wysadził schron i siebie dotrzymując przysięgi, że żywy nie opuści bronionych pozycji.

13 września, za zgodą niemieckiego oficera, ciała por. Brykalskiego i kpt. Raginisa pochowano w bezpośrednim sąsiedztwie schronu dowodzenia. Pod koniec września 1939 r., po przejęciu terenu przez Sowietów, ciała zostały wyjęte i zakopane 500 m dalej, w rowie przy drodze. W latach 50. XX w. szczątki oficerów po raz kolejny wykopano i przeniesiono w inne, nieznane przez lata miejsce. ogiłę obu oficerów w sierpniu 2011 roku odnaleźli członkowie Stowarzyszenia „Wizna 1939”. 10 września 2011 roku na Górze Strękowej odbył się pochówek obrońców Wizny. Ich nowa mogiła znajduje się wewnątrz rozbitego schronu dowodzenia.

Wracając ze wzgórza zatrzymujemy się jeszcze przy drodze krajowej nr  64, gdzie w cieniu drzew stoi pomnik poświęcony Bohaterskim Obrońcom Wizny i przydrożny krzyż.

cdn…

Artykuł Podlasie On Tour – lipiec 2024 – cz.1 pochodzi z serwisu .

Poświąteczne kolędowanie wilczym tropem rozpoczęliśmy od wizyty w Rykach i Zalesiu. Kierując się na Lubelszczyznę nie sposób zapomnieć o Majorze Marianie Bernaciaku ps “Orlik”, dowódcy Zgrupowania Partyzanckiego 15 Pułku Piechoty “Wilków” AK-WiN. Na cmentarzu parafialnym w Rykach, na rodzinnej mogile znajduje się symboliczna tablica poświęcona temu wspaniałemu człowiekowi, wybitnemu żołnierzowi bez reszty oddanemu Ojczyźnie.

Z Ryk ruszamy do Zalesia, tam przed domem, w którym urodził się „Orlik” stoi pomnik poświęcony majorowi Bernaciakowi.

Major Marian Bernaciak „Orlik” zginął 24 czerwca 1946 roku w pobliżu wsi Piotrówek. Do końca nie jest wiadome czy poległ w walce, czy ranny, popełnił samobójstwo. W szczerym polu, w miejscu gdzie dokonał swojego żywota stoi pamiątkowy krzyż i powiewa biało-czerwona flaga. Zabicie “Orlika” miało dla komunistów wielkie znaczenie i było ogromnym sukcesem… za ten “bohaterski” czyn  sześciu uczestników obławy otrzymało Krzyże Grunwaldu III klasy, pięciu – Krzyże Virtuti Militari V klasy, siedmiu pozostałych – Krzyże Walecznych…. “Orlik”… nadal nie ma swojego grobu.

Kolejny cel podróży to Ćmielów, to tu 11 lipca 2021 roku uczestniczyliśmy w ostatniej drodze legendarnego wachmistrza Tomasza Wójcika ps. “Tarzan”, dowódcy oddziału kawalerii w szeregach Narodowych Sił Zbrojnych i dowódcy zwiadu konnego Świętokrzyskich Zgrupowań Partyzanckich AK PONURY-NURT. “Tarzan” zginął w niewyjaśnionych okolicznościach 8 lipca 1951 roku w Chicago, a 70 lat później spoczął na cmentarzu parafialnym wśród swoich 32. podkomendnych, poległych 7 lipca 1944 roku w Woli Grójeckiej.

Ułan z Zawichostu jak go nazywali przed wojną służył w 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach, który w czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był częścią Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”. Po zakończeniu walk powrócił do rodzinnej miejscowości i zaangażował się w działalność konspiracyjną. Wiosną 1943 roku sformował samodzielny oddział podporządkowany Narodowym Siłom Zbrojnym. Oddział kontrolował linię kolejową Ostrowiec Świętokrzyski-Sandomierz, rozbijał pociągi niemieckie przewożące sprzęt wojskowy. „Tarzan” wsławił się zlikwidowaniem 26 sierpnia 1943 roku generała Kurta Rennera, dowódcy 174 Dywizji Rezerwowej Wehrmachtu. Był to najwyższy rangą oficer niemiecki zabity przez polskie podziemie w czasie II wojny światowej. 8 września 1943 roku oddział Ułana z Zawichostu wszedł w skład Zgrupowań Partyzanckich Armii Krajowej „Ponury”. Wraz ze swoimi ułanami stworzył zwiad konny zgrupowania.  W 1945 roku ścigany przez UB „Tarzan” przedostał się do USA, tam 8 lipca 1951 zginął w tajemniczych okolicznościach (prawdopodobnie go zamordowano) i został pochowany na cmentarzu Mount Olivet w Detroit.

Na trasie z Kazimierza Dolnego do Lublina w miejscowości Niezabitów przy drodze Poniatowa – Wąwolnica stoi pomnik poświęcony Żołnierzom Niezłomnym Obwodu Puławy WiN: Feliksowi Lewandowskiemu ps “Zimny”, Władysławowi Gębce ps “Bokser”, Czesławowi Gryce ps “Szpak” oraz Wiktorii Nastaj zabitym  na stacji kolejki wąskotorowej w dniu 17 lutego 1947 r. podczas walki z grupą operacyjną WP i UB.

W Chełmie odwiedzamy Bazylikę Najświętszej Marii Panny.

W jej wnętrzu umieszczone są tablice poświęcone organizacjom niepodległościowym i żołnierzom poległym za Wolną Wielką Polskę.

Kolejny przystanek w naszej wędrówce to miejscowość Majdan Kozic Górnych. To tu 21 października 1963 roku zginął ostatni partyzant Powstania Antykomunistycznego sierżant Józef Frantczak ps “Laluś”.

Ostatnie chwile Józefa Franczaka według raportu SB wyglądały następująco:

Okrążenia zabudowań B [Becia] Wacława s. Jana dokonano z podjazdu przez grupę operacyjną ZOMO składającą się z 35 funkcjonariuszy doprowadzonych do meliny przez dwóch oficerów Służby Bezpieczeństwa. Z chwilą okrążenia zabudowań b. [bandyta] Franczak wyszedł ze stodoły, pozorując gospodarza rozważał możliwość wyjścia z obstawy, a gdy został wezwany do (nieczytelne) chwycił za broń – pistolet, z którego oddał kilka strzałów. W tej sytuacji grupa likwidacyjna ZOMO przystąpiła do likwidacji. Franczak mimo wzywania go do zdania [broni] podjął obronę i wykorzystując słabe punkty obstawy pod osłoną zabudowań wycofał się około 300 m od meliny, gdzie podczas wymiany strzałów został śmiertelnie ranny i po kilku minutach zmarł.

Z Majdanu Kozic Górnych kierujemy się drogą wojewódzką do miejscowości Piaski. Tu przed cmentarzem parafialnym stoi okazały pomnik poświęcony “Lalusiowi”. Zapalamy również tu światełko pamięci.

Na cmentarzu w grobie rodzinnym spoczywają doczesne szczątki naszego Bohatera…

Józef Franczak został zastrzelony 21 października 1963 r. o godzinie 15:40. W nocy, o 21:00, ciało „Lalka” przewieziono do Akademii Medycznej w Lublinie. Pochówku bezimiennego, podobnie jak w przypadku jego współtowarzyszy broni, służby dokonały potajemnie, na cmentarzu przy ul. Unickiej. Cztery dni później, w nocy, rodzina wykopała jego nagie, pozbawione głowy ciało i dokonała godnego złożenia zwłok do grobu. O dekapitacji pośmiertnej zadecydowały służby, jak wynika z dokumentu podpisanego przez prokuratora powiatowego: Powołując się na pismo prokuratury z dnia 24 października 1963 roku i na ustną rozmowę z dr. Iwaszkiewiczem proszę o zdjęcie głowy ze zwłok Józefa Franczaka[16]. Od 2007 roku IPN prowadził śledztwo, które doprowadziło do jej odnalezienia na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie. Trzeci pogrzeb „Lalusia” odbył się w asyście Dowództwa Garnizonu Warszawa 26 marca 2015 w Piaskach.

W końcu docieramy do Lublina i od razu pierwsze kroki kierujemy na zamek. To tu najpierw niemiecki a potem sowiecki okupant urządził więzienie i miejsce kaźni dla polskich bohaterów.

W okrągłej wieży w nieludzkich warunkach czekali na wyrok komunistycznych oprawców

Nieopodal zamku przy schodach do Starego Miasta stoi pomnik upamiętniający poległych żołnierzy ze Zgrupowania Zapory dowodzonego przez majora Hieronima Dekutowskiego ps. „Zapora”.

Ostatni akord wędrówki tropem wilczym to Kazimierz Dolny, tu w sąsiedztwie Starego Rynku stoi niewielki pomnik  ku pamięci akcji zbrojnej oddziału “Zapory” jaka miała miejsce 19 maja 1945 roku.

To w tym budynku mieścił się posterunek MO zaatakowany i zdobyty przez oddział cichociemnego.

.. i to już koniec ostatniej tegorocznej wycieczki wilczym tropem.Kolejny rok przed nami pełen wyzwań i działań we wiadomym kierunku i sprawie. Dla Nich bo Oni walczyli za Polskę. My musimy o nich Pamiętać bo Pamięć to twarda skała, na której trzeba budować świadomość kolejnych pokoleń Polaków aby Polska nigdy nie zginęła.

BP.

Artykuł Tropem Wilczym 2022 pochodzi z serwisu .

W ZWIĄZKU ZE ZBLIŻAJĄCĄ SIĘ ROCZNICĄ ZAMORDOWANIA PRZEZ KOMUNISTYCZNYCH OPRAWCÓW DANUTY SIEDZIKÓWNY ps. INKA I FELIKSA SELMANOWICZA ps.  ZAGOŃCZYK, BYDGOSCY PATRIOCI ORGANIZUJĄ WYJAZD Z BYDGOSZCZY DO GDAŃSKA NA OFICJALNE OBCHODY ROCZNICOWE.

STAŁO SIĘ TO NASZĄ TRADYCJĄ, ŻE W TEN DZIEŃ POJAWIAMY SIĘ NA CMENTARZU GARNIZONOWYM W GDAŃSKU I SKŁADAMY HOŁD NASZYM BOHATEROM!

WSZYSTKICH CHĘTNYCH NA WYJAZD PROSIMY O KONTAKT Z NAMI.

ZAPISY TRWAJĄ DO 25 SIERPNIA, A ILOŚĆ MIEJSC JEST OGRANICZONA!!!

WYJAZD W NIEDZIELĘ 28.08.2022r.

Miejsce i Godzinę Zbiórki podamy indywidualnie zainteresowanym.

KONTAKT:

na FB –  Tomasz Timek Kłopocki

tel. 795 685 500

Artykuł Jedziemy do Inki i Zagończyka pochodzi z serwisu .

Tradycją stały się już wyjazdy Bydgoskich Patriotów do Gdańska na uroczyste obchody rocznicowe poświęcone Ince i Zagończykowi. Dokładnie w dniu, w którym komunistyczni oprawcy zamordowali naszych Bohaterów odwiedzamy Gdańsk by na cmentarzu komunalnym, na którym spoczęły ich doczesne szczątki pokłonić się i złożyć należny im hołd.

75 rocznica sądowego mordu przypadła w sobotę, to dobry termin na taki wyjazd więc postanowiliśmy, że poza głównym celem naszej wyprawy zaproponujemy jej uczestnikom możliwość odwiedzin w Muzeum II Wojny Światowej oraz tradycyjne już odwiedziny na Westerplatte w przededniu wybuchu II Wojny Światowej.

Zainteresowanie wyjazdem przeszło nasze oczekiwania, tym razem chętnych było więcej niż miejsc w autobusie, to bardzo dobrze, że z każdym rokiem zwiększamy naszą liczbę, że Nasze Miasto reprezentuje w tym ważnym dniu tak liczna delegacja Patriotów.

Z Bydgoszczy wyruszyliśmy chwilę po 9:00. Sama podróż upłynęła nam bez komplikacji, tym razem nikt nas nie zatrzymywał, nie legitymował… chyba milicja ma inne teraz problemy niż uganianie się za patriotami. Za to dzięki Pani Małgorzacie Jarocińskiej, której w tym miejscu jeszcze raz bardzo dziękujemy, mieliśmy okazję wysłuchać pięknie opowiedzianej historii Danusi Siedzikówny INKI.

Pierwszym punktem programu wycieczki było Muzeum II Wojny Światowej. Wszyscy, którzy wyrazili chęć obejrzenia prezentowanych tam ekspozycji udali się do kas biletowych by chwilę później poznawać i przypominać sobie historię tej najstraszniejszej w dziejach świata wojen, wojny, która nas Polaków doświadczyła jak żaden inny naród. Wojny, której zakończenie nie było końcem okupacji naszej ojczyzny a jedynie zmianą najeźdźcy.  Brunatnego socjalistę zastąpił czerwony komunista, a skutki tej “transformacji” odczuwamy do dzisiaj.

Kolejny punkt to tzw. “czas wolny i gastronomiczny”, tu każdy mógł wybrać gdzie i co zamierza skonsumować. Reklamacji raczej nie było, zatem Gdańscy restauratorzy stanęli na wysokości zadania.

Przyszedł czas na główny cel naszej wyprawy, kiedy tylko znaleźliśmy się w rejonie cmentarza, nie dało się zauważyć, że ktoś tu chyba się zapomniał, a być może nawet celowo doprowadził do takiej sytuacji, żeby w tym ważnym dniu oficjalne uroczystości zostały zakłócone przez głupkowata ale niestety bardzo głośną imprezę spod znaku kolorowych popaprańców. Pani prezydent zapewne nic nie wie o sprawie, a zakłócanie hymnu państwowego i przemówień przedstawicieli IPN i Rodziny INKI, to przecież tylko… przykry incydent.

Ciężko było wprowadzić się w podniosły nastrój słysząc ciągłe dudnienie jednostajnych techno-rytmów, przerywanych głupowatymi odzywkami prowadzącego tamtą imprezę.

Daliśmy radę był Hymn, były race, były okrzyki “Cześć i Chwała Bohaterom”, były kwiaty i światełka pamięci a nade wszystko była wśród zgromadzonych jedność celu spotkania. Na drugi plan zeszły klubowe szaliki, bo Polska i jej Bohaterowie to dla Patriotów najważniejsze sprawy.

Ostatnim punktem wyprawy była wizyta na Westerplatte, tradycyjnie w przededniu wybuchu II Wojny Światowej odwiedzamy to miejsce, by oddać honor bohaterskim obrońcom tej Naszej Reduty.

Podróż powrotna upłynęła pod znakiem rozmów i opowiadań. W Bydgoszczy zameldowaliśmy się o 23:00. Wyprawa trwała 14 godzin ale nie było niezadowolonych, czego dowodem są zarówno deklaracje jak i zgłoszenia na następne wyjazdy przez nas organizowane. Najbliższy to wyprawa zaplanowana na 5 września (najbliższa niedziela). Udajemy się do Lipowy Tucholskiej na uroczystości związane z odsłonięciem tablicy poświęconej Ince.

W tym miejscu dziękujemy Wszystkim Tym, którzy poświęcili swój cenny czas i razem z nami udali się na Patriotyczny Szlak.

BP.

Artykuł Byliśmy u Inki i Zagończyka pochodzi z serwisu .

Bydgoscy Patrioci Na Wyprawie Wilczym Tropem, pod takim szyldem o północy z piątku na sobotę wyruszyliśmy na odległa o niemal 500 km od naszego miasta Lubelszczyznę, by uczcić pamięć i oddać należny hołd Kapitanowi Zdzisławowi Brońskiemu ps. “USKOK”. Taka wyprawa to wyzwanie, ale to również okazja do odwiedzenia po drodze innych miejsc związanych z Naszymi Bohaterami.

Tym razem padło na Majora Mariana Bernaciaka ps. “ORLIK”, dla Nas to postać wyjątkowa, nieskazitelna. Przykład prawego człowieka i bohaterskiego żołnierza. Przykład walki o ideały i wolną Polskę do samego końca, bez kompromisów i układów.

o “ORLIKU” można przeczytać tu: mjr Marian Bernaciak ps. “ORLIK”

Jako cel naszej wyprawy wybraliśmy trzy miejscowości, trzy miejsca, które można powiedzieć spinają krótkie życie naszego Bohatera. Ryki gdzie na cmentarzu parafialnym znajduje się grób rodzinny Bernaciaków stanowiący zarazem symboliczną mogiłę “Orlikiem”, Zalesie miejscowość, w której się urodził oraz Piotrówek, gdzie oddał swoje życie dla ukochanej Ojczyzny.

Zanim jednak ponad 20 osobowa ekipa BP dotarła na miejsce startu naszego RAJDU szlakiem “ORLIKA”, jeden z nas już dzień wcześniej dokonał rozpoznania terenowego, tak by jednoznacznie określić lokalizację wymienionych powyżej miejsc. Jak się okazało była to słuszna decyzja, zebrane wcześniej informacje zarówno o lokalizacji mogiły jak i miejsca śmierci okazały się mało precyzyjne. Tu na szczęście pomogli dobrzy ludzie. Na cmentarzu wsparcia udzielił nam zarządca tego miejsca, któremu bardzo dziękujemy, podobnie jeśli chodzi o miejsce śmierci tu także pomocni okazali się tubylcy, którym jesteśmy bardzo wdzięczni. Wszyscy, którzy udzielili nam pomocy oszczędzili nam czas jaki niewątpliwie musielibyśmy poświęcić na poszukiwania tych miejsc. Warto tiu jeszcze wspomnieć, że nasze zainteresowanie nekropolią nie uszło uwadze Panu, który jak się później okazało, jest swoistym “kustoszem” tego cmentarza. Dzięki jego pomocy odwiedziliśmy ponad 30 mogił ludzi związanych z Armią Krajową, wywodzących się przede wszystkim z 15 Pułku Piechoty “WILKÓW” AK-WIN – oddziału dowodzonego przez “ORLIKA”.

W naszych planach było również uczczenie pamięci majora i jego rodziców poprzez ustawienie przy grobie na cmentarzu w Rykach brzozowego krzyża, w tym celu skontaktowaliśmy się za pośrednictwem miejscowej parafii z rodziną majora. W tym miejscu bardzo dziękujemy Księdzu Proboszczowi i Pani z Kancelarii za duże zaangażowanie, wsparcie i zrozumienie naszych działań. Niestety po długich rozmowach nie otrzymaliśmy zezwolenia na taką formę upamiętnienia, nie będziemy tu przytaczać szczegółów, wskażemy tylko, że naszym obowiązkiem było uszanowanie decyzji Rodziny. Krzyż, który zabraliśmy ze sobą z Bydgoszczy finalnie trafił na cmentarz w Starym Uścimowie. Ustawiliśmy go przy grobie “ZIMNEGO” i “KRUKA” (historię tych żołnierzy opowiemy przy innej okazji).

Tyle słowem wstępu, czas na opowieść o naszej Wyprawie Tropem Wilczym.

Na miejsce zbiórki wybraliśmy parking przy cmentarzu w Rykach. Tu chwilę po 6:00 spotkaliśmy się wszyscy. Pogoda nie napawała optymizmem, zachmurzone niebo co jakiś czas raczyło nas drobnym deszczykiem. Ale widać ten dzień był dniem szczególnym i Ten na Górze też dobrze o tym wiedział. Jak tylko weszliśmy na cmentarz wyszło słoneczko i dzięki temu mogliśmy w należyty sposób oddać hołd “ORLIKOWI”, przy jego symbolicznej mogile. Na tą okazję poza naszą Flagą przygotowaliśmy okolicznościowy trans, którego przekaz jest dla nas jednoznaczny: “Majorze ORLIK – Umrzeć Ci nie damy – O Tobie Pamiętamy!” Zapalając symboliczne światełka pamięci uczciliśmy Bohaterskiego dowódcę i jego Rodziców.

Następnie udaliśmy się na spacer po nekropoli, a dzięki pozyskanym informacją oraz znacznikami na grobach, żołnierzy podziemia antykomunistycznego. Zaskoczyła nas wszystkich ilość oraz wiek tych ludzi, w jakim przyszło im dokonać ziemskiego żywota. Jakże często “chorobą” na jaką zmarli były kule NKWD, UB, KBW czy MO, jakże ta czerwona zaraza niweczyła plany na Wolną Polskę.

Podsumowaniem naszej wizyty na tym cmentarzu była zbiorowa, symboliczna mogiła ludzi od “ORLIKA”

Kolejnym etapem była podróż do miejsca, w którym urodził się “ORLIK”. Miejscowość Zalesie, nieopodal domu, w którym przyszedł na świat nasz Bohater stoi pomnik jemu poświęcony. Dom nie jest już własnością rodziny Bernaciaków, ale zamieszkuje go bardzo sympatyczna Pani (pozdrawiamy serdecznie), która wyszła do nas, po tym jak jeszcze przed godziną 7:00 daliśmy znać komunistom co o nich myślimy i gdzie jest ich miejsce. Właścicielka domu po uzyskaniu informacji, że jesteśmy z Bydgoszczy obdarowała nas darmowymi książkami o majorze Bernaciaku, a także udostępniła inną książkę, której kilka egzemplarzy nabyliśmy.

Wyryta w kamieniu inskrypcja głosi: „A jeśli komu droga otwarta do nieba, tym, co służą ojczyźnie”. Pieśń XII Jan Kochanowski./ W HOŁDZIE URODZONEMU W ZALESIU 6 MARCA 1917 R. MJR. MARIANOWI BERNACIAKOWI „ORLIKOWI” / Obrońcy ojczyzny we wrześniu 1939 r. / Organizatorowi ZWZ-AK w podobwodzie Dęblin-Ryki / Dowódcy OPI/15 PP „Wilków” Armii Krajowej / Komendantowi zgrupowań partyzanckich WiN w  inspektoracie Puławy / POLEGŁEMU W WALCE O NIEPODLEGŁĄ POLSKĘ 24 CZERWCA 1946 R. / Społeczeństwo powiatu ryckiego, 26 czerwca 2005 r.

Z Zalesia udaliśmy się do miejscowości Piotrówek, to właśnie na polach w rejonie tej miejscowości major “ORLIK” oddał ostatnie tchnienie. W miejscu tym, w szczerym polu stoi dziś samotny krzyż ozdobiony biało czerwonymi flagami. Aby do niego dotrzeć pozostawiliśmy samochody przy głównej drodze i z flagą Bydgoskich Patriotów przy oprawie pirotechnicznej ruszyliśmy polną drogą do celu. Ten spontaniczny marsz pamięci “ORLIKA” był naszym wyrazem szacunku dla tego wspaniałego człowieka i dowódcy, odważnego i bez reszty oddanego Ojczyźnie Żołnierza.

Jak do tego doszło? Trudno dzisiaj rozsądzić, są różne wersje, fakt jest natomiast taki, że Major Marian Bernaciak „Orlik” zginął 24 czerwca 1946 roku. Wraz z żołnierzami ochrony osobistej wracał z odprawy dowództwa Inspektoratu Wolność i Niezawisłość Puławy do swojego zgrupowania stacjonującego koło wsi Hordzieżka w powiecie łukowskim. 20 kilometrów przed celem grupa zatrzymała się na skraju wsi Piotrówek, aby podkuć konia u kowala Jana (Bolesława) Pyrki. O podejrzanych gościach sołtys Jan Maraszek, za pośrednictwem syna (córki) kowala, powiadomił posterunek MO w pobliskim Trojanowie i oddział żołnierzy z 1. DP w Więckowie, którzy patrolowali teren przed zbliżającym się referendum. Zorganizowano zasadzkę. Jedna grupa wkroczyła do wsi, a druga zablokowała przewidywaną drogę ucieczki do pobliskiego lasu. Partyzanci podjęli próbę przebicia się z okrążenia, ale tylko dwóm udało się wyrwać z kotła. Dwóch wpadło w ręce UB, natomiast „Orlik”, dowódca Inspektoratu WiN Puławy oraz dowódca zgrupowania oddziałów partyzanckich WiN w Inspektoracie Rejonowym „Puławy”, wraz z n/n „Ogarkiem”, polegli. Do końca nie jest wiadome czy mjr Marian Bernaciak „Orlik” poległ w walce, czy ranny, popełnił samobójstwo.

Śmierć “Orlika” miała wielkie znaczenie dla komunistów i była odbierana jako ogromny sukces. Faktem jest to, że sześciu funkcjonariuszy i żołnierzy biorących udział w akcji otrzymało Krzyże Grunwaldu III klasy, pięciu – Krzyże Virtuti Militari V klasy, siedmiu pozostałych – Krzyże Walecznych. Tak komunistyczna władza nagradzała swoich janczarów…

Kolejnym przystankiem na szlaku “Orlika” był pomnik, jaki stoi przy drodze głównej w miejscu skąd można dotrzeć do opisanego wcześniej miejsca śmierci Majora.

Napis na pomniku brzmi: NA TYCH POLACH POLEGŁ MJR MARIAN BERNACIAK „ORLIK”/ KOMENDANT ODDZ. PARTYZ. ZGRUPOWANIA 15 PP „WILKÓW” AK / KMDT GRUP DYW. I O.P. WIN.

Ostatnim etapem naszego rajdu był pomnik stojący na skraju krzyżujących się dróg, poświęcony Polskim Żołnierzom walczącym w II Wojnie Światowej, na którym znajduje się również tablica z informacją o miejscu śmierci Majora Mariana Bernaciaka ps. “ORLIK”.

Pamiątkowe zdjęcia i zapalenie światełek pamięci było ostatnim akcentem tej eskapady. Czas upływał nieubłaganie a na 11:00 musieliśmy zameldować się w Kijanach na uroczystościach organizowanych z okazji 72 rocznicy śmierci Kapitana Zdzisława Brońskiego ps. “USKOK”. Ale o tym opowiemy w kolejnej relacji z Wypraw Tropem Wilczym.

Podsumowaniem naszego Rajdu niech będzie poniższy film.

RAJD SZLAKIEM ORLIKA 2021r.

CZEŚĆ I CHWAŁA MAJOROWI ORLIKOWI!!!

BP.

Artykuł Śladem Orlika pochodzi z serwisu .

Czaje-Wólka na Podlasiu

Naszą wędrówkę szlakiem Młota rozpoczęliśmy od miejscowości Czaje-Wólka to tu przy kościele pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia (Matki Bożej Ostrobramskiej) znajduje się pomnik legendy Podlasia kapitana Władysława Łukasiuka ps. „Młot” (ur. 16 lutego 1906, zm. 27 czerwca 1949) dowódcy 6 Brygady Wileńskiej. Ten bohaterski człowiek zalazł mocno czerwonym za skórę, za jego głowę komuniści wyznaczyli sowitą nagrodę… „Władysław Łukasiuk ps. »Młot« – groźny bandyta. Kto dostarczy go żywego, zabitego lub wskaże miejsce, gdzie przebywa, otrzyma w nagrodę 100 tysięcy złotych”. Dzięki sprytowi, odwadze, roztropności i dyscyplinie szczęście było po jego stronie, nie dał się licznym obławom i knowaniom „władzy ludowej”… zginął od bratniej kuli, w okolicznościach, które do dzisiaj nie zostały ostatecznie wyjaśnione.

W tym miejscu pozdrawiamy Proboszcza parafii Księdza Darka z nadzieją, że jak Bóg da, niebawem się spotkamy!

Kolejnym punktem programu był szlak po miejscach ostatnich dni „Młota”. Wprawdzie można znaleźć stosowne oznaczenia, nie mniej dotarcie do niektórych miejsc wymagało bacznej uwagi i zmysłu orientacji w terenie.

Z pod Kościoła należy kierować się drogą na północ, po około 1,1 km, po lewej stronie zobaczymy tablicę informacyjną, na której m. in. znajduje się schematyczna mapka ze wskazanymi miejscami związanymi z „Młotem”.

\

Jak widać Młot jeszcze dzisiaj dla niektórych jest solą w oku. (zniszczona tabliczka).

Z tego miejsca skierowaliśmy się na punkt 5 wskazany na mapce, to tam 27 lutego 1945r. miał miejsce atak oddziału Zygmunta Błażejewicza ps. „Zygmunt” (ur. 20 września 1918, zm. 1 kwietnia 2017) na sowiecki magazyn wojskowy. W walce zginęło 6 czerwonoarmistów, żołnierz LWP-KBW oraz mieszkaniec wsi Czaje-Wólka.

Następny punkt to miejsce oznaczone numerem 3. Rudzki Las, to tam w leśnych bunkrach przebywał  „Młot” wraz z braćmi Dybowskimi: Ryszardem, Czesławem ps. “Rejtan” i Leopoldem ps. „Rymsza”. Po schronach śladu nie ma, jest za to kamień, co na nim wykuto… nie odczytaliśmy.

Kolejna stacja to punkt nr 2, to tu doszło do tragedii, to tu skonał Wielki Człowiek i Patriota… jak do tego doszło nie wiadomo do dzisiaj, są różne wersje. Rodzina „sprawcy” przedstawia swoją, czy prawdziwą? Czy może wybielającą.. Pewne jest to, że doszło do tragedii, być może dlatego, że okoliczności w jakich się znaleźli, wspólne bytowanie na niewielkiej przestrzeni, poczucie beznadziejności, zaszczucie i częste obławy spowodowały skrajne wyczerpanie psychiczne “ostatnich leśnych”. Zachował się protokół z obdukcji zwłok dokonanej w PUBP w Bielsku Podlaskim.
Wynika z niego, że Władysław Łukasiuk został zabity dwoma strzałami z broni krótkiej. Jeden postrzał otrzymał w klatkę piersiową, drugi – w głowę. Pierwszy strzał spowodował wylew wewnętrzny, drugi – uszkodzenie mózgu. Śmierć musiała nastąpić bardzo szybko.

Ostatni etap szlaku „Młota” to próba poszukiwania miejsca (punkt 4), w którym tymczasowo spoczęły jego doczesne szczątki. Zwłoki „Młota” przeleżały bodaj dwa dni w zaroślach za gospodarstwem Siekluckich, nim Bronisław Godlewski zorganizował ten prowizoryczny pochówek w leśnej żwirowni. Trudno było odnaleźć to miejsce i tak naprawdę nie wiemy czy faktycznie trafiliśmy tam gdzie trzeba, ślady po żwirowni się zachowały, ale w związku z tym, że nie ma tam żadnego oznaczenia, możemy tylko przypuszczać, że to co widzicie na zdjęciu jest tym właśnie miejscem.

Komuniści nie dali spokoju Młotowi nawet po śmierci, prawdopodobnie na podstawie donosu w dniu 13 VIII 1949 r. UB-owcy trafili na miejsce spoczynku Młota i wykopali jego zwłoki. Ciało Młota zostało zabrane do Bielska Podlaskiego, a stamtąd prawdopodobnie do Białegostoku. Wszyscy uczestnicy pochówku, oprócz Godlewskiego, zostali aresztowani i skazani na wyroki kilkuletniego więzienia. Miejsce ostatniego spoczynku najsłynniejszego partyzanta Podlasia do dziś pozostaje nieznane.

Kpt. Władysław Łukasiuk “Młot” był jednym z najsłynniejszych partyzantów Podlasia. Podczas II Wojny Światowej walczył z oddziałami niemieckimi. Zaraz po wojnie jego działalność skupiła się na oporze przeciwko oddziałom NKWD, UB, KBW, LWP oraz MO. Jako żołnierz znany był z surowej dyscypliny i wysokich wymagań, które stawiał sobie i swoim podwładnym. W jego oddziałach służyli żołnierze różnych wyznań i narodowości

BP.

Artykuł Śladem MŁOTA pochodzi z serwisu .