Stanisław Szostak urodził się 29 marca 1925 roku w miejscowości Łukowa, położonej w województwie lubelskim. Jest synem Antoniego, leśnika i byłego żołnierza, oraz Marianny. Wychowywał się w otoczeniu patriotycznych wartości, które ukształtowały jego charakter. Młodzieńcze lata spędził w Puławach, gdzie przebywał z ojcem w jednostce wojskowej, chłonąc atmosferę wojskowego życia. Przed wybuchem II wojny światowej uczęszczał do szkoły, ale jego edukację przerwały wojenne losy.

Podczas okupacji niemieckiej Stanisław wstąpił do partyzantki. W wieku zaledwie 19 lat złożył przysięgę w lesie, przyjmując pseudonim „Trzynastka”. Walczył pod dowództwem Edmunda Błaszczaka, ps. „Grom”, oraz Konrada Bartoszewskiego „Wira”, jako żołnierz Inspektoratu Armii Krajowej Biłgoraj. W czerwcu 1944 roku wziął udział w bitwie pod Osuchami – jednej z największych bitew partyzanckich II wojny światowej. Wielu jego towarzyszy zginęło lub dostało się do niewoli. Stanisław również został pojmany przez Sowietów i zesłany na Sybir, gdzie trafił do wyczerpującej pracy w kopalni. Podczas zesłania do Związku Radzieckiego los doświadczył go szczególnie boleśnie – wpadł pod pociąg, co skutkowało amputacją nogi. Po powrocie do Polski znalazł schronienie w ośrodku dla inwalidów w Toruniu, gdzie poznał Klarę, swoją żonę. Pobrali się w 1950 roku i wspólnie wychowali trójkę dzieci.

Wojenne doświadczenia odcisnęły piętno na jego rodzinie. Jego brat Marian oraz matka Marianna zginęli podczas wojny, a ich mogiły znajdują się na partyzanckim cmentarzu pod Osuchami – miejscu, które Stanisław odwiedzał regularnie, oddając hołd ich pamięci.

Po wojnie Stanisław Szostak rozpoczął pracę w chemicznej spółdzielni w Toruniu, a później w spółdzielni inwalidów. W 2001 roku, po wielu latach wspólnego życia, owdowiał, tracąc ukochaną Klarę.

Za swoje zasługi wojenne Stanisław został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyżem Zesłańców Sybiru oraz Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Awans na stopień kapitana był symbolicznym ukoronowaniem jego niezłomnej służby ojczyźnie.

Był pasjonatem sportu. W Toruniu aktywnie udzielał się w klubie Wisła. Interesował się także boksem, piłką nożną, żużlem oraz skokami narciarskimi, z pasją śledząc sukcesy polskich sportowców. Dumny dziadek siedmiorga wnuków i jedenastu prawnuków.

CZEŚĆ I CHWAŁA BOHATEROWI!!!

SBP